استفاده از محرک های رشد گیاهی جهت بهبود بازدهی انرژی در نشخوارکنندگان

محرک های رشد گیاهی برای بهبود بازده انرژی نشخوارکنندگان

بازده استفاده از انرژی در نشخوارکنندگان عامل تعیین کننده اصلی سودآوری تولید گوشت و همچنین تأثیر زیست محیطی آن است. به همین دلیل است که از دیرباز مورد توجه متخصصان تغذیه و دامداران بوده است. از طریق انتخاب ژنتیکی و توسعه و بکارگیری فناوری‌ها و روش‌های جدید، دانشمندان و تولیدکنندگان حیوانات، کارایی نشخوارکنندگان را در تبدیل انرژی خوراک به گوشت برای مصرف انسان بهبود بخشیده‌اند.

نشخوارکنندگان از طریق تخمیر شکمبه برای هضم به میکروارگانیسم ها وابسته هستند. در طی تخمیر شکمبه، باکتری ها محصولات جانبی تولید می کنند که می توانند بر کارایی هضم تأثیر بگذارند. علاوه بر این، نشخوارکنندگان در مقایسه با سایر دام ها نیازهای بالایی در نگهداری  دارند (بیش از ۵۰ درصد خوراک مصرفی آنها).

تغذیه با جیره های با غلظت بالا به نفع رشد گاوهای گوشتی است، اما مقدار بیش از حد نشاسته تخمیر شده سریع می تواند منجر به اسیدوز تحت حاد شکمبه (SARA) شود. این سیستم تغذیه فشرده نیاز به کنترل خوب تخمیر شکمبه ای دارد زیرا جیره گاو گوشتی دارای فیبر بسیار کم است و بر فعالیت های جویدن و نشخوار کننده و تولید بزاق تأثیر می گذارد و در نتیجه ظرفیت بافر فیزیولوژیکی حیوان را کاهش می دهد.

یکی از مهمترین تأثیرات اسیدوز در گاوهای گوشتی کاهش مصرف ماده خشک است که مستقیماً بر عملکرد حیوانات تأثیر می گذارد. این افسردگی تغذیه ای با عملکرد مستقیم اسیدهای چرب فرار (VFAs) و کم تحرکی شکمبه مرتبط است زیرا گیرنده های شیمیایی در اپیتلیوم سیگنال بازخوردی را برای کاهش تحرک شکمبه به مغز ارسال می کنند.

علاوه بر این، آبسه‌های شدید کبدی که در نتیجه اسیدوز ایجاد می‌شوند، ممکن است افزایش وزن روزانه را تا ۱۱ درصد و بازده خوراک را تا ۹ درصد کاهش دهند. اسهال نیز معمولاً با مواد غذایی هضم نشده همراه با اسیدوز است.

هنگام تهیه جیره برای گاوهای گوشتی، باید مقدار کل نشاسته و تجزیه پذیری شکمبه غلات را در نظر بگیریم. با توجه به میزان تخریب نشاسته می توانیم ۲ نوع منبع نشاسته را در نظر بگیریم:

نشاسته سریع تجزیه پذیر در دانه ها و ریشه ها: کاساوا، گندم، جو و تریتیکاله.

نشاسته آهسته تجزیه پذیر در غلات و ریشه ها: برنج، ذرت، سورگوم و سیب زمینی.

محرک های رشد گیاهی و هضم روده ای نشاسته

همانطور که قبلاً ذکر شد، نشاسته حاصل از غلات منبع انرژی اولیه جیره برای گاوهای پربازده است. برای بیشتر غلات، ۹۰ درصد یا بیشتر نشاسته به طور کلی در شکمبه تخمیر می شود. نشاسته ای که از تخمیر رهایی می یابد و به روده کوچک می ریزد ممکن است در برابر هضم آنزیمی مقاوم تر باشد. به طور متوسط ​​۳۵ تا ۶۰ درصد نشاسته وارد شده به روده کوچک در آنجا تجزیه می شود. با این حال، زمانی که صحبت از ذرت و سورگوم می شود، متفاوت است.

به دلیل سرعت کمتر هضم نشاسته، گاهی اوقات تا ۴۰ درصد نشاسته ذرت از تخمیر در شکمبه فرار می کند. این باید در نظر گرفته شود زیرا ظرفیت روده کوچک نشخوارکننده برای هضم مقادیر زیادی نشاسته به دلیل سطوح پایین آمیلاز پانکراس، مالتاز روده و ایزومالتاز و همچنین به دلیل جذب پایین گلوکز مورد تردید قرار گرفته است.

درمان های فیزیکی بر هزینه رژیم غذایی تأثیر می گذارد، اما می تواند تخمیر نشاسته را در شکمبه و قابلیت هضم را در روده افزایش دهد. متداول‌ترین درمان‌ها عبارتند از: آسیاب کردن، گلوله‌سازی، خشک کردن یا نورد کردن با بخار، پوسته‌کردن با بخار، بیرون اندازی یا اکستروژن، ترکیدن و تخمیر.

علاوه بر مدیریت خوب و رژیم غذایی متعادل، یکی از بهترین راه‌ها برای کاهش هزینه‌های خوراک و بهبود راندمان خوراک دام‌های پروار، استفاده از محرک های رشد گیاهی است. موادی مانند ساپونین ها، اسانس ها و ادویه جات ترشی جات باعث بهبود کارایی خوراک و در نتیجه عملکرد در گاو گوشتی می شود.

تبدیل انرژی خوراک به محصول نهایی یک عامل تعیین کننده اساسی در سودآوری تولید گوشت است. یکی از منابع اصلی تغییر در تبدیل انرژی خوراک به انرژی خالص (NE) در گاو گوشتی میزان قابلیت هضم خوراک است.

افزودنی‌های گیاهی محرک رشد، با بهبود قابلیت هضم خوراک سبب بهبود ضریب تبدیل خوراک و میانگین افزایش روزانه می شوند و بنابراین به دلیل تأثیر مثبت آنها بر عملکرد شکمبه و رفاه و عملکرد حیوانات، انتظار می‌رود که افزودنی‌های خوراک گیاهی ابزار مناسبی در تغذیه نشخوارکنندگان باشد.

تاريخ: ۱۴۰۱/۵/۱۳